Ο Άντρας Ανάμεσα Στους Κόσμους [Πιθανότητα 1]

Πανκύρια Κόσμη. Έτσι αποφάσισε να το ονομάσει. Το φαινόμενο κατά το οποίο κάθε υπαρκτό συναντάται σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις. Την ώρα που ο Τραϊανός εγκατέλειπε τον κόσμο του για να περάσει σε ένα καινούριο, μεγαλύτερο και περισσότερο επικίνδυνο σύμπαν δε μπορούσε να φανταστεί ότι θα έβλεπε κι εκεί την κοπέλα του να πεθαίνει στην αγκαλιά του, από δικό του φταίξιμο για άλλη μία φορά.

Κι όταν προσχωρούσε στον τρίτο κόσμο, όπου τα σχήματα και τα χρώματα της ύλης είναι φτιαγμένα από τα παράλληλα συμπληρωματικά τους ανάλογα, δε περίμενε πως ο Τραϊανός εκείνου του κόσμου θα ήταν ο μέγιστος και απόλυτος μονάρχης του σύμπαντος.

Τώρα, στο τέταρτο σύμπαν βρίσκεται ο Άντρας Ανάμεσα Στους Κόσμους. Στο προτελευταίο στάδιο της ύστατης πορείας του. Με το βλέμμα του στραμμένο στο κοσμομεταφορέα που σφίγγει γερά στην παλάμη του αναλογίζεται τα όσα είδε και έζησε πριν.

“Δεν πρόκειται να πάω παραπέρα” σκέφτηκε κουρασμένος. “Δεν θα προχωρήσω άλλο. Το πέρασμα αφήνει σημάδια στο μυαλό. Θα μείνω, θα ζήσω και θα πεθάνω σε αυτόν τον τελευταίο κόσμο. Ας μην έφευγα ποτέ.”

Και, ανοίγοντας το κάλυμμα του κοσμομεταφορέα, ξήλωσε όλα τα καλώδια της συσκευής, αχρηστεύοντάς την. Έσπασε και πέταξε μακριά τον ηλιακό της συσσωρευτή ενέργειας και δεν ενδιαφέρθηκε ούτε να απομνημονεύσει τις συντεταγμένες του δικού του κόσμου.

Το πεπρωμένο, όμως, είναι η στατιστικά βέβαιη πορεία των πιθανοτήτων. Και η πορεία του Τραϊανού είχε προορισθεί και προδιαγραφεί πολλές φορές κατά τη σύγκλιση των κόσμων. Την ίδια στιγμή στην οποία εκείνος κατέστρεφε τη δυνατότητά δραπέτευσής του στο επόμενο σύμπαν, το χωροχρονικό ιδεώδες συμπλήρωνε το υπόλοιπο εκείνης της στιγμιαίας, μοναδικής εξίσωσης. Έτσι, όταν μετά από δύο χρόνια ο Τραϊανός συνάντησε μια πύλη, μια λευκή τρύπα, στην άκρη του επίπεδου εκείνου κόσμου, δέχθηκε την πρόκληση της πορείας του και πέρασε μέσα.

Και τότε αντιλήφθηκε το νόημα των κόσμων στους οποίους περιπλανήθηκε. Η δοκιμή του είχε αποτύχει ως προς το προαποφασισθέν ζητούμενό της, αλλά είχε πετύχει ως προς την ίδια την ουσία του πειράματος. Για δώδεκα χρόνια ήταν παγιδευμένος ανάμεσα στα σύμπαντα και παράλληλα μέσα στον ίδιο του τον εαυτό. Διότι, την ώρα που ο επιστήμονας αναζητά ένα κόσμο μακρινό, παράλληλο με το δικό του, η πραγματικότητα τον θέτει σε πολλούς κόσμους μέσα στην ίδια του την υλική ύπαρξη. Για δώδεκα χρόνια περιπλανιόταν ο Τραϊανός μέσα στις συμπαγείς μνήμες του μυαλού του. Μετά από την ένατη διάσταση, τα τεμνόμενα-εμφωλευμένα σύμπαντα είναι απλώς μία ακόμη βαρετή σταθερά στις φυσικές εξισώσεις. Για εκείνον, όμως, ήταν ένα σημαντικό και μεγάλο μέρος από τη ζωή του. Έζησε μέσα στον εαυτό του. Πέθανε μέσα στο σώμα του.

Και, στη στιγμή του τέλους, πέρασε στον τελευταίο κόσμο, στο ύστατο εξωσυμπαντικό περιβάλλον και στην ύψιστη μαθηματική διάσταση. Μπορούσε να δει όλους τους κόσμους, μέσα και έξω από τις πιθανότητες του εαυτού του. Κατάφερε επιτέλους να νιώσει την αίσθηση του πραγματικού απείρου. Ως παμπίθανη ενέργεια ήταν τώρα πια ο Τραϊανός. Χωρίς εξωτερικό ή εσωτερικό κέλυφος. Χωρίς νέα πορεία.

Ως μέρος της ενιαίας κτίσης και αναφαίρετο στοιχείο της ύπαρξης έγινε, ζει και θα ζήσει ο Άντρας Ανάμεσα Στους Κόσμους.